မကြင်နာလို့ ထားခဲ့ပြီးပြီပဲ
ရင်နာမယ့် စကားတော့မင်းနဲ့မြင်မြင်ခြင်း ချစ်ခဲ့ကြပြီး
ချစ်ပြီးပြီးခြင်း ရန်ဖြစ်ခဲ့တဲ့
ငါတို့ရဲ့အဖြစ်က ရီစရာလား၊
ပျော်စရာလား စိတ်ညစ်စရာလား....
မသိပေမဲ့ တွေ့တိုင်းသတ်ခဲ့ကြတာ
အကြိမ်ကြိမ်ပဲနော် သတ်ပြီးတိုင်းလည်း
ပြန်တည့်ကြတာ အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ...
ပြန်တည့်ပြီးတိုင်း ငါ့ရဲ့ရင်မှာ
မင်းကိုပို၍ တိုး၍ချစ်ခဲ့ပါသည်....
မင်းစိတ်ကောက်လို့ ကျန်ခဲ့ငါ့မှာ
ရင်ထဲအောင့်ကာ မခံနိုင်လို့
ငါပြောတဲ့ခါ မင်းစိတ်ပိုဆိုးပြီး
ပြတ်ပြီပြောကာ ထားရစ်ခဲ့တာ အကြိမ်ကြိမ်ပဲနော်…….
ခွဲခွာခြင်းဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ
လွတ်လွပ်ခြင်းမရှိတဲ့ ခံစားမှု
ထိန်းချုပ်မရတဲ့ မျက်ရည်
အဆုံးမရှိတဲ့ အလွမ်း
မရေရာတဲ့ မျှော်လင့်ချက်
အိပ်မရတဲ့ ညနက်နက်တွေ
အားလုံး...အားလုံး
မြုတ်နှံကြရတာပါ
ဒီဇင်ဘာလရဲ့ နံနက်ခင်းမှုန်ဝါးဝါးတွေ
အခါများစွာတမ်းတဖူးတဲ့ ညနေခင်းတွေ
အပ်ကွဲခဲ့ရတဲ့ နှလုံးသားတွေ
အားလုံးဟာ ဝမ်းနည်းဖို့ကောင်းပေမဲ့
ကောင်မလေးကတော့ မသိရှာဘူး...
သံယောဇဉ်တွေဟာ လွန်ပူတစ်ချောင်လို
ရင်ကိုတမြေ့မြေ့ လောင်ကျွမ်းစေခဲ့တာ
ရင်နာဖို့ကောင်းပေမယ့်
ကောင်မလေးကတော့ မသိရှာဘူး...
ဆုံတွေ့ဖူးတဲ့ နေရာဟောင်းတွေ
အထပ်ထပ်ရစ်ပြီးဖွင့်ခဲရရတဲ့ သံစဉ်တွေ
အားလုံကို တမ်းတနေပေမဲ့
ကောင်မလေးကတော့ မသိရှာဘူး...
အချစ်ဆိုတာ မျက်ရည်နဲ့လောင်း
နှလုံးသားနဲ့ ပေါင်းသင်းတာကို
ခံစားတတ်သူတိုင်း နားလည်ပေမဲ့
ကောင်မလေးကတော့ မသိရှာဘူးဗျာ...
အင်ဂျင်နီယာ ဘူမိဗေဒရဲ့ သီအိုရီတွေ
ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းတွေရဲ့ သက်ရောက်မှု့
ဓာတ်ပုံ၊ မြေပုံ ဘာသာရပ်နဲ့
ကျောက်မျက်များ အကြောင်းက
ငါ့ဦးနှောက်မှာ အလုပ်တွေရှုပ်လို့ပေါ့
ဒါပေမယ့်နှလုံးသားက
ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရူးသွပ်နေတယ်လေ
"အပျင်းပြေ ဖျော်ဖြေမှုလား"?
"ဟင့်အင်း" "စူးနစ်စွာ ငြိတွယ်မှုပါ"
တကယ်ဆို မျဉ်းပြိုင်တွေတောင်
ဝင်ရိုးစွန်းမှာ ဆုံတွေ့နိုင်ပေမယ့်
ဆုံမှတ်တစ်ခုနဲ့ တို့နှစ်ယောက်ဘဝက
ကြက်ခြေခတ်လို့ "အစွန်းတစ်ဖက်ဆီနဲ့"ပါ
အစွန်းနှစ်ဖက်(တို့နှစ်ယောက်) ပြန်ဆုံမဲ့ရက်ကို
သက္ကရာဇာ်တွေထဲမှာ မျှော်လင့်မိတယ်
ခုတော့ ငါ့ရင်ထဲက ကဗျာတစ်ပုဒ်
စုတ်ချက်ကြမ်းရေးဆွဲနေတုန်း
လောကရဲ့ ခွဲခွါခြင်း ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ
ဆေးမခြောက်ခင် အရောင်လွင့်ပြယ်ခဲ့ရတယ်
ကောင်မလေးရယ်...
ငါနင့်ကိုအရိုးသားဆုံး ချစ်ခဲ့တာပါ...
ရိုးသားမှူကိုနာကျင်အောင်တော့ မလုပ်လိုက်ပါနဲ့...
နင်သေသေချာချာ စဉ်းစားပါ...
နင်ငါ့ကိုပြန်မချင်လဲရပါတယ်...
ငါနောက်ဆုတ်ပေးပါ့ မယ်...
ငါလိုချင်တာ နင့်ရဲ့အချစ်စစ် အချစ်မှန်ပါ...
နင်နားလည် သဘောပေါက်မှာပါ...
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ...
ငါခံနိုင်သလောက်တော့ ခံပေးပါ့မယ်...
မခံနိုင်တဲ့တစ်နေ့တော့ ငါထွက်သွားပါရစေ...
အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ငါ့ကို မတားပါနဲ့နော်...
အဲဒါ ..
မနေ့ကတင် ဖြစ်ခဲ့တာပါ
ကြေကွဲခြင်းဆိုတဲ့ နတ်သမီးတစ်ပါးက
ငါနဲ့လက်ထပ်မလား..လို့ ကမ်းလှမ်းလာတယ် ..
ရေကန်က အသင့်ဖြစ်နေပြီလေ ..
ကြာတွေက မပွင့်သေးတာပါ။
မေးခွန်းကိုသာ ရွေးချယ်ခွင့် ရမယ်ဆိုရင်
ငါလည်း စာမေးပွဲဝင်ဖြေချင်တယ်..။
တစ်ချို့လူတွေက ရှာဖွေတွေ့ရှိကြ
တစ်ချို့လူတွေက ကောက်ကြ
တစ်ချို့လူတွေက စုဆောင်းကြ..
တစ်ချို့လူတွေက ရှေကဆက်လျှောက်ကြ။
အားလုံးမှာ တံခါးနှစ်ပေါက်စီရှိတယ်၊ .. လှေခါး နှစ်စင်းစီရှိတယ်၊
အားလုံးရဲ့ နာရေးခရီးကိုလည်း
နှစ်မျိုးနှစ်စား စီစဉ်ထားပြီးသား ရှိတယ် ..။
ကလေးဘဝ ..
လက်ရေးလှ စာအုပ်ထဲက ဝလုံးရွဲ့စောင်းစောင်းလေး ကို
နဂါးခေါင်းလှည့်တဲ့ နေရာ တည့်တည့်မှာမှ
ငါ ချရေးခဲ့မိသလား မပြောတတ်ပါဘူး။
စိတ်ကူး ကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲမှာမှ
ခြေလှမ်းတွေက ကျဲခဲ့တယ်..
ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ ..
ဒါ.. “ချိန်းဆိုချက်” တစ်ခုပါ
ငါ ရောက်အောင် လာခဲ့တယ်
မိုးခေါင်သလိုမျိုး ဆောင်းကကော မခေါင်နိုင်တော့ဘူးတဲ့လား
တစ်ခါတစ်ရံ ကံကြမ္မာက ဘုရားထူးတာ ခံကြည့်ဖူးချင်လို့ ....
ဒါပေမဲ့....
အိပ်ရာကသာ အကြိမ်ကြိမ် ထခဲ့ရတယ်
နိုဝင်ဘာကတော့ ရောက်မလာခဲ့ဘူး
အရှူံးတွေကို
တံဆိပ်ခေါင်းလို တယုတယ
စုနေခဲ့တုန်းကတော့
ရာသီဥတုက ကိုယ့်ဖက်ပါခဲ့တယ်..
ကြည့်စမ်း…….
ငါဟာ မိမွေးတိုင်း ဖမွေးတိုင်းကိုက
လွမ်းသူ့ပန်းခွေဆန်ခဲ့ရတဲ့ကောင်ပါ။
ရင်ထဲမှာ ဖြစ်တည်မွေးဖွားလာတဲ့ အချစ်ကို တု့နှိုင်းစရာတွေ ရှာဖွေမယ်ဆိုရင်ဖြင့် နှလုံးသား ကိုခွဲပြချင်ပါတယ်(အနက်ရှိုင်းဆုံထိအောင်ပေါ့)....
ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်၊ စိတ်၊ နှလုံး သုံးပါးရဲ့ ၃၂ကောဠာသ သွေးသားတွေထဲမှာ အချိန်ပြည့်နေရာယူထားတာ ဘယ်သူလဲလို့တော့ မေးစရာလိုမယ်လို့ မထင်ပါဘူး....
မင်းနဲ့ဆုံတွေ့ခဲ့တဲ့နေရာလေးကို အမြဲတမ်းသတိရနေမှာပါ....
ပြန်ဆုံတွေ့နိုင်ဖို့ကိုလည်း အမြဲကြိုးစားနေမှာပါ....
မင်းရဲ့အေးမြတဲ့အငွေ့အသက်တွေသည်သာ ကိုယ်ဘဝရဲ့ ထာဝရအမြတ်နိုးရဆုံးအရာတွေပါ....
နှလုံးသားမှာ သန္ဓေတည်ပြီး မွေးဖွားလာတဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ွ့မှုကို ဘယ်အရာနဲ့မှ အစားထိုးပြုပြင်လို့မရပါဘူး....
ရွရွလေးလမ်းသွား တဲ့ခြေလှမ်းလေးတွေ ၊ ဖွဖွလေးနမ်းသွားတဲ့နှင်းပွင့်အနမ်းလေးတွေ၊ အေးမြတဲ့ ထွေးပွေ့မှုလေးတွေသည်သာ ကိုယ့်နှလုံးသားမှာ နေရာယူခဲ့တာပါ....
လူမျိုး၊ဘာသာ၊ယဉ်ကျေးမှု မခွဲခြားပဲ ထွေးပွေ့မှုတွေပေးခဲ့တာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်....
မင်းရဲ့အေးမြတဲ့မေတ္တာတရားတွေ မောမြေကို စီးဆင်နေသမျှ မင်းရှိတဲ့ နယ်မြေကို ခြေချနိုင်မှာပါ....
ကိုယ့်ရဲ့ နှလုံးသားလေးသည်သာ ဒီဇင်ဘာနှင်းပွင့်လေးတွေ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ရပ်တည်မှုတွေ၊ ထာဝစဉ်ဖြစ်တည်နိုင်ဖို့ နှစ်သစ်ကူးနိုင်ရန် လေနု အေးလေးတွေယူဆောင် မင်:ရှိရာအရပ်ကိုမျှော်ရည်မှန်းလို့ လှမ်းလာခဲ့မှာပါ....
ကဗျာဆိုတာ...
လူ့ စဉ်းစားဉာဏ် ရဲ့ ပဲ့တင်သံ
လူ့ နှလုံးသား ရဲ့ ခုန်လှုပ်သံ
လူ့ စိတ်ဓာတ်ရဲ့ မြည်ဟီးသံ
လူ့ မျှော်လင့်ချက် ရဲ့ သီကျူးသံ
ကဗျာဆိုတာ...
ကျွန်မတို့ ရဲ့ ရုန်း ကန် သံ ပါပဲ။
အောင်ဆန်းစုကြည်
မနွေးထွေးရင်နေပါ
အဝေးမပြေးရင် ဖြေသာပါတယ်။
အရိပ်ကလေး မြင်ရရုံနဲ့
စိတ်အဆွေး ရွှင်ပျသူပါ။
စွဲလမ်းတယ် ဆိုတာထက်
အမြဲတမ်းအတွက် ရည်ရွယ်သူပါ။
ပြန်မချစ်ရင် နေပါ
ကျန်ရစ်သူရဲ့
ဘဝအရှုံး တစ်သက်လုံးအတွက်
ပြုံးပြရင်းလည်း ကျေနပ်မယ်။
အမုန်းမဲ့ ထုဆစ်ထားတဲ့
အပြုံးတုပဲ ဆိုပါတော့။
ခြောက် သွေ့ ပဲ့ ကြေ
နွေကမ်းခြေမှာ
စမ်းရေအဖြစ် သိမ်းထားမယ်။
မောင်လှမျိုး {ချင်းချောင်းခြံ}
ငါ့အား ဖုံးလွှမ်းထားသော လကွယ်သန်းခေါင်
ဤအမှောင်အတွင်းမှနေ၍ အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးတတ်သော
ငါ၏စိတ်ဓာတ်ကို ဖန်ဆင်းပေးသည့် နတ်သိကြားတို့အား ငါကျေးဇူးတင်၏။
လောကဓံတရားတို့၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လက်ဆုပ်တွင်းသို့
ကျရောက်နေရငြားသော်လည်း ငါကားမတုန်လှုပ် မငိုကြွေး
ကံတရား၏ ရိုက်ပုတ်ခြင်း ဒဏ်ချက်တို့ကြောင့်
ငါ၏ ဦးခေါင်းသည် သွေးသံတို့ဖြင့် ရဲရဲနီ၏ ညွတ်ကား မညွတ်
ဤလောဘဒေါသတို့ ကြီးစိုးရာဌာန၏ အခြားမဲ့၌ကား
သေခြင်းတရားသည် ငံ့လင့်လျက်ရှိ၏။
သို့သော် ငါ့အား မတုန်လှုပ်သည်ကို တွေ့ရအံ့။
နောင်ကိုလည်း ဘယ်တော့မှ မကြောက်သည်ကိုသာ တွေ့ရအံ့။
သုဂတိသို့ သွားရာ တံခါးဝသည် မည်မျှ ကျဉ်းမြောင်းသည်ဖြစ်စေ
ယမမင်း၏ ခွေးရေပုရပိုက်၌ ငါ့အပြစ်တို့ကို မည်မျှပင်များစွာ
မှတ်သားထားသည်ဖြစ်စေ ငါကား ဂရုမပြု
ငါသာလျှင် ငါ့ကံ၏ အရှင်သခင်ဖြစ်၍
ငါသာလျှင် ငါ့စိတ်၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်သတည်း။
သခင် အောင်ဆန်း (၁၉၁၅-၁၉၄၇)
လောင်ကျွမ်းနေတဲ့
နှလုံးသားတစ်ခုပေါ်ကို
တစ်စက်ဆိုရုံလေး ခပ်ဝေးဝေးကပဲဖြစ်ဖြစ်
မင်းရွာချလိုက်ပါလား
ငါ့မှာတော့ဘယ်အခါညိုလို့
ဘယ်အခါပြိုမလဲ
မင်းရဲ့အသံလေးကိုနားစွင့်
မျှော်လင့်လို့နေလိုက်ရတာ
အချိန်တန်တော့လည်း မင်းကတဂျိမ်းဂျိမ်းနဲ့
ရှောင်တိမ်းလို့သွားနေလိုက်တာ
အမှတ်တမဲ့ပဲလို့ မင်းပြောအုံးမှာလားကွာ
ဒီလိုနဲ့ပဲ
ခြောက်ကပ်ကပ်နဲ့ အိမ်ပြန်ရက်တွေဆက်ခဲ့ရတာ
မင်းနဲ့ပက်သက်တဲ့ငါ့ရဲ့ အမှတ်တရလေးတွေပါ.......
